Φεμινισπάνκ

Το 1945, η Astrid Lindgren δημιούργησε ένα κοκκινόμαλλο κορίτσι που ζει μόνο του, δεν υπακούει σε κανέναν και σηκώνει άλογα με το ένα χέρι. Σχεδόν πενήντα χρόνια αργότερα, μια γενιά νεαρών φεμινιστριών μετατρέπει το “girl” σε “grrrl”, ξεσηκώνοντας μια φεμινιστική επανάσταση με το σύνθημα «use language as a weapon». Τι κοινό έχουν; Πολύ περισσότερα από όσο νομίζεις. Αυτό το βιβλίο δεν είναι μια ανάλυση — είναι μια κατάληψη που αποκαλύπτει τη γενεαλογία του Φεμινισπάνκ: ένα πολιτικό και αισθητικό ρεύμα που μετατρέπει την παιδική ανυπακοή σε φεμινιστικό όπλο, τη φαντασία σε πράξη ανατροπής, και τη μοναξιά των κοριτσιών σε συλλογική δύναμη. Αναλύοντας το πρωτότυπο κείμενο της Lindgren — λογοκριμένο, παραποιημένο, αφομοιωμένο από την αγορά — και διασταυρώνοντας το με τη μουσική των Bikini Kill, την queer θεωρία, τον Μαύρο φεμινισμό και τον αντι-αποικιακή κριτική, η Christine Aventin χαρτογραφεί έναν άλλο φεμινισμό: αυτόνομο, διαθεματικό, αλληλέγγυο, επικίνδυνο. Η Πίπη δεν είναι ηρωίδα — είναι χειροβομβίδα. Και το «σπανκ» που εφευρίσκει είναι ένα ξόρκι, μια στάση, ένα μανιφέστο.